Banner
Error
  • XML Parsing Error at 1:2884. Error 9: Invalid character

Search this site

Sponsors 2011/2012

JoomGallery not installed

Stichting Manneka Nederland

Op 12 mei 2011 is Stichting Manneka Nederland officieel opgericht via een akte bij Van Dijk De Jongh Notarissen in Dronten als ondersteunende organisatie voor Manneka Inc in Liberia. Tevens is de stichting ingeschreven bij de Kamer van Koophandel onder nummer  52722279 en heeft een eigen rekeningnummer met IBAN NL10 ABNA 0542 4325 28. Vanaf de oprichtingsdatum hebben wij een ANBI status en zijn we bij de Belastingdienst bekend onder RSIN 850568420 voor verdere details zie deze link

Mercy Ships
Weekend logeren in het land. PDF Print E-mail
Written by Agnes   
Friday, 10 April 2009 21:04
Hier eindelijk even weer een bericht van mij. Het gaat goed hier aan boord. Ik moet zeggen dat de tijd vliegt, of ik ben aan het werk of er is in vrije dagen altijd wel iets te doen.

Zo ben ik anderhalve week geleden een weekend met 2 andere nederlandse verpleegkundigen, Ineke en Gea, op bezoek geweest bij de nederlandse Anneke, die getrouwd is met Mambu, een man uit Liberia. Zij wonen zo'n driekwartier rijden vanaf het schip, ergens in een buitenwijk van Monrovia. Het was een hele bijzondere ervaring om zo bij dit gastvrije echtpaar op bezoek te zijn. Zij wonen in een stenen huis, dat ze begin dit jaar flink op hebben geknapt.




Voor de veiligheid staat er een muur om het huis en de tuin heen en zijn er elke nacht 2 mannen die de wacht houden. Hoewel Anneke en Mambu ook afhankelijk zijn van hulp van anderen en alles wat ze hebben delen met anderen, blijft toch altijd het beeld bestaan bij sommige mensen uit Liberia dat je als blanke rijk bent. Vandaar dat er altijd beveiliging nodig is om te beschermen tegen de criminelen uit het land.

Op de deur van de omheining hebben ze psalm 23 geschreven. Zo mooi om te zien hoe ze ook hun vertrouwen in alles op God stellen en ook hiervanuit proberen te leven!


Omdat de generator die ze hebben stuk is gegaan, hebben ze momenteel geen electriciteit en ook geen stromend water. Ondanks dit is het gewoon geweldig om te zien hoe ze leven; koken op kooltjes, douchen met een kannetje water, toilet doorspoelen met een bakje water, een tuintje aangelegd met sla, peperplantjes, bananeboompjes, zelfs met mooie sierplanten. Ik vond het zelf ook zo goed om eens te ervaren hoe het is om zonder electriciteit en stromend water te leven, hoewel dit maar voor 2 dagen is geweest. En dan te bedenken dat het merendeel van de liberianen ook zo leven, maar dan in schamele hutjes, vaak op de grond, zonder bescherming van een klamboe.


Ineke, Gea en ik mochten slapen op Anneke en Mambu's grote bed met een enorme klamboe erover heen. Ze benutten de tijd dat het daglicht er is, van 7.00u tot 19.00u; hierna is het tijd om de kaarsjes aan te doen en te kijken wat er nog mogelijk is te doen met dit schaarse licht.



Anneke en Mambu hebben een NGO opgericht, een soort hulpverleningsorganisatie genaamd Manneka, wat in het teken staat van het geven van direkte hulp en zorg voor de armste mensen in hun omgeving, vanuit hun geloof in Jezus Christus.
Zo hebben ze ondermeer een project waarbij ze iedere zaterdag de armste gezinnen in de buurt voorzien van rijst. Eén van de familieleden komt dan op zaterdag langs om wat rijst op te halen.

Net als deze twee meisjes van een arm gezin ergens uit de buurt.
Verder helpt Anneke een school met het opzetten van een bibliotheek.
Hebben ze op meerdere plaatsen kinderwerk opgericht, waarbij de kinderen o.a. een bijbelverhaal wordt verteld en waarbij ze ook liedjes zingen en iets kunnen knutselen etc.

Ook delen ze veel kleding en spullen uit aan de armste mensen in de buurt; spullen die ze zelf ook gekregen hebben, nu ondermeer van mensen van Mercyships die giften hebben meegenomen naar Liberia. Zo zijn we het dorp even doorgelopen en hebben enkele mensen thuis opgezocht. Het is echt indrukwekkend om te zien in wat voor omstandigheden de mensen soms leven. In een oud gebouw, waarvan nog maar drie van de vier wanden overeind staan. Kokend op een open vuurtje, zittend op een oud krukje, op de kale modderige vloer; niet te geloven als je het ziet.




Zo hebben we ook rond gelopen over 'peace-island', een dorp waar ongeveer zo'n 20.000 mensen wonen, op een aantal heuvels met een omliggend moerasgebied. Dit is ook een van de gebieden in Liberia waar de mensen het meest vaak malaria hebben. Om er te komen moesten we via een half ondergelopen toegangspad lopen....










Al met al bijzonder om te zien hoe Anneke en Mambu zich inzetten voor hun medemensen, ondanks dat ze zelf ook een intensief leven hebben door het wonen in een land als Liberia met z'n beperkingen agv armoede, hoge werkloosheid en gebrek aan alle gemakken die wij in het 'rijke' westen wel hebben.
Het was een hele ervaring om ook deze kant van het land eens van dichtbij mee te maken.
Na dit bijzondere weekend ben ik weer aan het werk op de afdeling. Op dit moment liggen er nog een aantal patienten die aan hun soms jarenlange open wonden, geopereerd zijn. D.m.v. een operatie, waarbij een 'gezond' gedeelte huid geplaatst wordt op de plek van de open wond, is er weer kans op herstel. Het genezen van deze wonden duurt zeker enkele weken. En soms is er enige vertraging a.g.v. een ontsteking, die behandeld wordt met antibiotica.
Verder gaat deze week de oogarts Glenn Straus weer beginnen met een groot aantal staaroperaties. En de plastische chirurg aan boord opereert deze week patienten met gezwellen en afwijkingen aan hun gezicht; zo ook een inmiddels 50-jarige vrouw met een afwijking aan haar gezicht a.g.v. de veelvoorkomende infectieziekte NOMA, die meestal ontstaat a.g.v. slechte voeding en gebrek aan gezondheidszorg.
Al met al weer genoeg te doen op de afdeling.
Tot zover even weer mijn bericht.
Ik wens iedereen weer de hartelijke groeten vanuit Liberia! Tot de volgende keer! (bron)
Groet, Agnes
Last Updated on Friday, 10 April 2009 21:12
 
Yo-village, toch nog onderwijzersbloed! PDF Print E-mail
Written by Ellen   
Friday, 10 April 2009 20:52

Zaterdag zijn we eropuitgegaan, met een auto vol Nederlanders naar Yo-village. Yo-village is het dorp waar Mambu's familie woont, echt in de rimboe, letterlijk aan het eind van de weg. Eerst een stuk over de doorgaande weg, geasfalteerd met hier en daar een kuil, maar daarna ging het de zandpaden op. Liberia is zo ongelooflijk groen!! En de weg zo ongelooflijk beroerd!;-) Het regenseizoen is nu zo goed als over, maar de weg is op veel plekken helemaal ingeslepen door de waterstroompjes die de stortregens veroorzaken. Sommige plekken moesten we echt door de rivier heen rijden. Jammer als er dan ook nog een kuil in de rivier blijkt te zitten. Sta je dan, met een auto vol midden in de rivier. Maar onze landrovers zijn voor geen kleintje vervaard, onder luid gejuich kwamen we er toch weer uit! Nu en dan gingen we er dan maar even uit om het wat makkelijker te maken voor de auto en leuker voor onszelf! Elke keer kom ik er weer achter hoe heerlijk de stilte is dan. Op het schip is er altijd wel het geluid van een generator, airco e.d. Maar als je daar in de bush loopt hoor je alleen maar water sijpelen, een krekel en wat vogels.  

Marion had giften gekregen, waaronder geld van buurkinderen die de afwas hadden gedaan in de buurt. Van dat geld zijn 4 grote zakken rijst gekocht, die we uit konden delen in de dorpen. Ook hadden we 2 zakken vol gebreide knuffelberen mee, gekregen van een vrouwenvereniging in Engeland, via mijn baas weer bij ons gekomen. En zakken met kinderkleren. 't Was een vervroegd sinterklaas!! Alle andere keren zijn groepen naar Yo-village geweest zonder wat mee te nemen, anders krijg je elke keer zo'n bedelsfeer. Maar nu is het toch een van de laatste keren, dus nu konden we ze echt heel erg zegenen! 

Halverwege kwamen we 2 rubbertappers tegen. Geen superbaan, en aan het eind van de maand is het meestal geldnood. Op de terugweg konden we hen ook nog wat rijst geven.

In Yo-village waren we hartelijk welkom. Iedereen was thuis gebleven, maar een paar vrouwen waren aan het werk op het land, en wie thuis kon werken, liet ons zien wat voor ambacht ze deden. 'Dakpannenvlechter', mandenmaker, en de school! Ze wilden graag een school. Anneke heeft gezegd dat ze zelf moeten beginnen, en dan zal Manneka zien wat zij konden ondersteunen.

De school is gebouwd: 2 overdekte ruimtes van ongeveer 3 bij 3, muren zijn  van bamboe, 4 bamboe-banken en een schoolbord. 3 meesters geven les, vrijwillig op het moment. De 2 dorpen uit de omtrek sturen ook hun kinderen, die dus een half uurtje moeten lopen om naar school te gaan. Ze zijn nu sinds september aan het lesgeven, gewoon beginnend met groep 1, ongeacht je leeftijd. Gaandeweg zal er steeds een niveau bij komen. 

Ik had de avond daarvoor 'mijn' alfabet weer uitgeprint en gelamineerd, om kado te geven. Klasje zat vol met alle kinderen, en terwijl ik de platen liet zien, komt de geest van juf-zijn weer over me! Zo grappig, ik heb al bijna 1,5 jaar niet meer voor de klas gestaan, maar ineens ploppen de dingen weer boven. Ik genoot ervan te zien hoe in 2 maanden tijd kinderen het hele alfabet kennen, kunnen tellen tot honderd, in stappen van 10, en achteruit, hoe je in 3 minuten de pientere kids eruit kan pikken. Er zit echt talent in deze dorpjes ver van de 'bewoonde wereld'. Zo gaaf dat 3 mannen het initiatief hebben genomen, ook al brengt het hun zelf niet gelijk heel veel winst op! De meester is bijzonder voor afrikaanse begrippen. Geen dreigementen met stokjes, geen geschreeuw, hij is duidelijk en rechtvaardig. Krijg in een bamboeklasje met alleen een schoolbord maar eens 40 kinderen in 2 maanden zoveel aangeleerd! 

Er zijn weer giften binnengekomen voor schoolgeld. Ik wil graag een deel van die giften uitgeven aan lesmateriaal voor Yo-village, en een gift aan de meesters, om ze te stimuleren vooral door te gaan! Op die manier steunen we niet 1 kind, maar de jeugd van een heel dorp!! Anneke en Mambu zullen dan de materialen kopen en weer naar daar brengen. Maar als het even kan, wil ik graag weer mee!

De nachtdiensten vul ik nu met het maken van lesmateriaal: memory van het alfabet is nu gemaakt, een poster van het menselijk lichaam is in de maak, en een tabel voor breuken. Haha, zat ik vannacht met de nightpatrol te puzzelen hoe het ook alweer zat met delen en vermenigvuldigen van breuken! We weten het weer hoor, maar hoe vaak in je leven gebruik je nou eigenlijk die kennis? En dan nog uitvinden wat het engelse woord voor breuken is... heel simpel dus: fractures. Als je een been breekt, heb je toch ook een fractuur? Nachtdiensten zijn erg productief en leerzaam tegenwoordig!

Ik stop met patienten adopteren trouwens. Blijkbaar ben ik te trouw in mijn contacten. Ook als ze naar huis gaan blijft het contact met sommigen bestaan. Ellis van 3 en Darris zijn weer terug op de ward. Ze hadden allebei brandwonden, en moesten elke week terug voor verband wisselen. Maar ik denk dat de hitte buiten niet echt bevorderlijk is. Ze gaan zweten, de wond wil niet dicht, en is gaan infecteren. Nu zitten ze allebei weer op de ward. 

Ook Marian, de moeder van wie de baby in Juni is gestorven, wil ik nog een keer opzoeken. Ze belde weer, tobt nog steeds met malaria, maar blijft opgewekt doen. Echt een meid waar ik bewondering voor heb, altijd zo meelevend, vriendelijk en aardig, ondanks haar eigen zorgen die de pan uit rijzen. 

En dan hebben we nog Siah, de patient van 3 jaar terug die ik weer ontmoet heb, ook daar moet ik nog steeds langs. En de tweeling, om daar een pakketje af te leveren. En Lea van Jamaica-road om verder te bespreken voor het kerstprogramma dat Manneka zal organiseren daar. En ondertussen werk ik ook nog elke dag, dus de tijd vliegt. (Schreef ik nou 6 mnd. geleden dat ik veel tijd over had, en dus maar veel zat te lezen?)

Mocht er dus de komende weken niet heel veel op de site staan, dan weten jullie dat ik sociale contacten aan het onderhouden ben aan deze kant van het water! Sorry dat ik nog niet gereageerd heb op veel mails, ik vind het heerlijk om die alledaagse nieuwtjes te lezen van thuis, en na een half jaar nog steeds niet vergeten te zijn!! 't Helpt me echt, om niet helemaal te vervreemden van thuis. (bron)

Last Updated on Friday, 10 April 2009 21:13
 
Bij A&M PDF Print E-mail
Written by Ellen   
Friday, 10 April 2009 20:15

Maandag kwam Marian aan boord voor een paar uur. Afgesproken dat ik met haar naar Anneke zou rijden, omdat hun huis op de route ligt naar Mariannes huis. Ik zal dan een nacht logeren bij Anneke. Ik stel voor dat ze even mee gaat, om Anneke te leren kennen. Vindt ze goed, en wat een geluk: we kunnen meerijden met Lawrence, die net naar de stad moet. 't Is ongelooflijk druk, zonder hem hadden we een uur op een taxi moeten wachten! 

Anneke zit te knippen voor het kerstprogramma. Dan is het weer club voor 2000 kinderen! In verschillende plaatsen in de stad, en door verschillende clubleiders, maar zij doet het voorbereidende werk. Goed om dan op tijd te beginnen! 

Na een uurtje gaat Marian naar huis, maar ze is altijd welkom bij Anneke! Dat knoopt ze in haar oren! Ik loop even mee naar de weg, waar we vervolgens een half uur moeten wachten om een taxi te krijgen. 't Is dringen, en we zijn blijkbaar net iets te netjes om als eerste een taxi in te duiken. Weer maar een paar knijpsinaasappels gekocht, 3 voor 20 dollar, wat neerkomt op $0,50. 

De middag verder knippend en pratend doorgebracht. 't Wachten is op Mambu die met zijn motor weg is. Er komen wat kinderen. Ik heb net weer een alfabet meegenomen voor de afterschool-class, en er een memory van gemaakt.

Ik pak de kaarten, en begin te oefenen. Junior gaat helemaal niet naar school, die staat er stilletjes bij. Differentiatie nodig! De grote kinderen zeggen de letter, de kleintjes welk plaatje erbij hoort. En dan zie je weer hoe zelfs plaatjes hier nog schaars zijn. Een giraf als olifant benoemen, een tijger kan ook een zebra zijn als zijn vacht heel licht is op het plaatje. Maar samen kunnen ze het steeds beter. En dan komt Wily er ook aan. Willy is doof, en gaat naar de dovenschool in town. Maar niemand kan de gebarentaal thuis. Kan hij wel met zijn dove klasgenootjes praten, maar in de wijk en thuis snapt niemand zijn rare klanken. Maar met dit alfabet kan zelfs hij meedoen! Ik hou de plaat omhoog, terwijl de grote jongens de letter zeggen, laat Willy het gebaar voor die letter zien. Die ik dan zo goed mogelijk na doe. Geweldig, na een poosje zie je alle kinderen meedoen met hun handen. Rare Willy wordt ineens een interessante Willy! Ik pak het memoryspel. Bij de A moet je de appel zoeken, bij de B een banaan, enz. Ik kies de 10 makkelijkste letters uit, daar zitten we dan. En Willy kan weer meedoen! De kleine kinderen pakken eerst een letter, dan moeten de grote kinderen zeggen welk plaatje erbij hoort. He, wat is dat genieten zeg! Ineens een bliksemflits en donderklap, het begint te stortregenen. Maar wij zitten onder het afdak te spelen hoor! Even later komen de jongens van de voetbal er ook bij, voor het donker wordt dan nog een ander spel: pimpampet: 1 letter omdraaien en wie het eerst een woord weet, krijgt de letter. Dan is het echt tijd om naar huis jongens, 't wordt al donker! Van Anneke hoor ik dat dit de eerste keer is dat ze Willy samen heeft zien spelen met de andere kinderen. Wat een isolement brengt zo'n handicap met zich mee, vooral hier!

Met Anneke blijf ik achter. Ze begint nu toch een beetje bezorgd te worden: Mambu is al veel later dan gepland. Gebeurd wel vaker, maar er kan hier van alles gebeuren. Samen maar gebeden om bescherming voor zowel hem als ons. Voor vannacht is er in elk geval 1 bewaker, maar met regen is het inbrekersweer. Dankjewel voor deze uitleg Anneke, tjonge wat voel ik me nu veilig achter de muur met prikkeldraad! Haha, jullie denken thuis dat ik zo'n held ben misschien, maar bij Anneke slaap ik altijd slecht, omdat ik elk geluidje lijk te horen! Altijd weer nachten waarin ik leer om mijn leven in Gods hand te leggen, en te vertrouwen dat Hij over me zal waken, beter dan de jongens buiten die soms in slaap vallen! 

Er is geen electriciteit dus alles met de kaarsen. 10 uur nog geen Mambu. Nou, dan kruip je maar gezellig bij mij hoor, zegt Anneke. Net lig ik in bed, of er wordt op de poort geklopt: "Who there?" Anneke roept verrast: Is that you, Mambu!?" Ja hoor, Mambu had pech met de motor, en was nu doornat toch thuis gekomen! We willen net naar bed, of we horen de puppies piepen. De moeder wil ze meestal geen drinken geven, dus dan gaan ze piepen natuurlijk. Hond erbij gesleept, anders lig ik de hele nacht met piepende hondjes onder mijn raam! 't Zijn 5 heerlijke mormeltjes. Nog een uur later lig ik dan toch in mijn eigen bed, nadat ik gebeld ben vanaf het schip dat mijn cabinmate is vermist! Kun je daar weer voor wakker liggen! (Gelukkig is ze weer gevonden later die nacht.)  

De volgende morgen op pad met Anneke. Naar de school waar ze de bibliotheek aan het opzetten is, en waar ook een alfabet van mij hangt ondertussen! Nooit beseft dat dat alfabet zo gebruikt zou gaan worden toen ik het voor de ward (ziekenzaal) maakte!

We gaan kleren bestellen. Voor het maken van de kerstfilm! Daarover in het volgende dagboekstukje. 

Last Updated on Friday, 10 April 2009 21:18
 
Liberiaanse kerstfilm PDF Print E-mail
Written by Ellen   
Friday, 10 April 2009 20:17

Met Anneke in de taxi gestapt. We huren deze taxi maar gelijk voor de hele ochtend want we moeten naar allerlei plekken in de stad. Naar een kerk, het Ducor-hotel, dat op het hoogste punt van Monrovia staat, de kleermaker, een kantoor van een NGO voor lesmateriaal, dan naar het schip, waarvandaan we dan naar Jamaica Road gaan. Anneke wil een kerstprogramma afdraaien in Jamaica-Road, waar in elk geval mijn kleine vrienden mogen komen! Ik heb een vrouw gevonden die graag wil helpen regelen, ze is christen, dus nu moet ik Anneke en haar aan elkaar voorstellen, zodat ze het programma verder kunnen uitwerken. En dan naar de schapenmarkt helemaal aan het eind van deze straat. Waarom al die plekken? We gaan een film maken!!

De bijbelclub liet elk kerstfeest een kerstdrama zien in hun wijk. Nu was vorig jaar het idee geopperd om het te filmen, en dan de dvd te gebruiken om als evangelisatiemateriaal uit te geven. Anneke wilde wel helpen, Machiel en ik willen wel filmen. Dus de kinderen hebben hun tekst hard geoefend, Anneke is achter kleren aan en plaatsen waar gefilmd kan worden. En de teachers bereiden de kinderen verder voor.

Vandaag dus de filmplaatsen bekijken en zien wat we moeten veranderen. In de kerk is het vrij simpel, maar in het Ducorhotel moet eerst vuil geraapt worden. De trap naar het beeld van de 1e president van het land wordt de trap naar het paleis van koning Herodes. Nu naar Jamaica Road, waar een schapenmarkt is, daar kan dan het stuk van de herders misschien gespeeld worden... We zetten de fietsen onder het afdakje, Anneke gaat de discussie aan met de mannen, ik zit erbij, en geniet ervan. Het hele plan wordt uitgelegd, terwijl er ondertussen natuurlijk sociaal uitgewisseld wordt. Alle schapenboeren blijken uit Guinee te komen, allemaal moslims. Vind je dat geen humor? Ze beloven maandag alle vuil opgeruimd te hebben op het grasveld achter de markt (wat niet meer is dan een stuk harde grond, met touwtjes gespannen over de grond. Aan die touwen worden elke dag de schapen/geiten vastgebonden. Aan de kant staan dan de afdakjes en hutjes van de verkopers. In een hoek van de markt is de slachthoek, daar hangen de stukken vlees en huiden te drogen. Gelukkig op dit moment geen slachtingen.Tegen de avond neemt iedereen zijn niet-verkocht vee weer mee, loslopend langs de weg.) Er wordt betaald in de vorm van een gratis dvd + betaling van de bioscoopkosten voor de hele buurt! Er volgt nog een gesprekje over de melk uit Nederland, en dat hier alleen blikjes melk worden gedronken. Er zijn zoiezo nog niet veel mensen die vee hebben, tijdens de oorlog zijn die allemaal opgegaan. 't Is waar, meestal zie je alleen maar kippen. Ja, en Isah kennen ze ook wel uit de Koran. Dat wij dan hier daar een film over maken is geen probleem. 

Terug op het schip spreken we af dat we maandag, dinsdag en woensdag zullen gaan filmen.

Een paar impressies van hoe het is gegaan. Op 't moment gebeurd er gewoon te veel om allemaal te kunnen melden. Ben soms bang dat ik het niet allemaal kan onthouden, terwijl het toch zo bijzonder is soms.  

Maandag, de kerk, waar Zacharias het offer zal brengen, en Congo-Town waar Maria en Jozef de boodschap van de engel horen:

Anneke krijgt het voor elkaar met 18 kids in een stationwagon bij de kerk te komen! Das al een wonder op zich, zelfs hier! Samen bidden we voor hulp en zegen over het maken van de film. Het opnemen gaat redelijk vlot. Alle acteurs zijn kinderen van de bijbelclub, die hun tekst met niet zoveel expressie opzeggen, maar vooruit, al doende zullen we wel leren.

Na de kerk moeten we weer terug naar congo-town. Weer een taxi zien te vinden. Een deel kan bij ons in de landrover, en gelukkig kan Anneke een auto stoppen, die meer dan vol wordt gestopt. En je raadt nooit wie de chauffeur is:... iemand die werkt bij het lokale televisiestation!! Als ze hoort waar we mee bezig zijn, zegt ze gelijk dat we de film bij de studio mogen brengen, dan zullen ze de film met kerst uitzenden!! Toevallig? Dank U wel Heere!

Dinsdag: De herders aan het eind van Jamaica Road.

Machiel en ik komen natuurlijk een half uur te laat aan. Weer teveel gepraat onderweg. Anneke is ondertussen aan het bakkeleien met de geitenbreiers. Overal ligt nog vuil, en ineens willen ze toch geld zien. Anneke is niet blij, en terecht. Ik maak een praatje met de imam, 't verbaast me dat ook hij er geen probleem van maakt dat we filmen in zijn wijkje.Na wat geharrewar gaan we dan toch (met de hele buurt achter ons aan en om ons heen) naar de juiste plek. Een klein stukje gras achter de markt. Gauw wordt alle plastic opgeruimd, schapen en geiten die niet verkocht zijn worden daar verzameld, de acteurs vleien zich in het gras, en de film kan beginnen. Achteraf zie je dus geregeld wat slippers aan de zijkanten van het filmbeeld, omdat de toeschouwers er met hun neus bovenop wilden staan! Tja, dat heb je als iedereen op straat leeft, dan mis je niks van wat er gebeurd in de buurt!

Woensdag: we zijn erachter dat mijn camera niet de juiste kabel heeft om hem op Machiels laptop te zetten, dus ik ben eigenlijk maar mijn eigen projectje begonnen: achter de schermen. Erg lollig, want nu hou ik de toeschouwers zoet door ook hen op de film te zetten.

Dit keer Ducorhotel. Het begint met Herodes en de wijzen die niet op komen dagen. Die staan ergens te wachten op een taxi! Zucht, je weet toch dat transport vinden moeilijk is? We zijn al een uur later dan gepland! Welkom in Liberia again! Ineens een hoop geschreeuw in het wijkje aan de voet van de heuvel. What happen? Er is een oude vrouw gestorven, en nu is heel de buurt aan het schreeuwen en jammeren. Zelfs een paar honden doen mee. Wat een andere manier van emoties uiten weer he? 't is net of hier alle emoties veel extremer geuit worden. Zowel haat, verdriet als blijdschap en plezier! Wat leven wij dan ingetogen en gematigd. Beter of fouter? Of gewoon anders...

Uiteindelijk komt Herodes toch opdagen gelukkig, inclusief zijn troon. Een mooi stukje film, Anneke heeft zeker oog voor het vinden van decor van films! Tot slot met zijn allen naar de top van het hotel, waar je een schitterend uitzicht hebt over de stad. Daar het stuk van de wijzen en de ster gefilmd, en God weer gedankt, dat alles tot nu toe zo goed verloopt. Beneden Herodes en de wijzen nog op de foto met de bewaker van het hotel. Hij heet Ahmed, maar zegt christen te zijn. Waarop zijn collega droog zei: "He is chrismos." dat zie je hier vaak. 't Maakt voor de mensen niet zo uit, 't is allemaal uiteindelijk dezelfde God. 

Komende maandag en dinsdag gaan we weer filmen. (Bron)

Last Updated on Friday, 10 April 2009 21:19
 
Mijn dagboek PDF Print E-mail
Written by Jenny   
Friday, 10 April 2009 20:10

Anneke en Mambu  29-09-08

En toen met een auto vol naar Anneke en Mambu, pannekoeken mee . en er gingen nog 3 op de fiets er naar toe .

Anneke is een nederlander en getrouwd met een Libriaan.Verleden week al op haar verjaardag geweest ,samen met Joke.Ze wonen hier in Monrovia. En doen heel veel goed werk hier .Ze werken in de allerarmste wijken van Monrovia .Ze heeft een heel plan om op 5 plaatsen kerstfeest te gaan vieren met kinderen .en ook wat voor de ouders [opvoeders] en weeshuizen te doen .Donderdag ga ik de hele dag naar haar toe om een plan op te zetten voor haar doel .En lopen we de wijken door waar zij gaat werken .Ze denkt wel aan een 2500 kinderen te bereiken met haar plan .En ze heeft zelf helemaal geen geld ,maar haar man zegt: wij maken de plannen ,en doen het werk ,En GOD zal ons daar in helpen . Zo,n groot Gods vertrouwen .Daar wordt je helemaal stil van . (bron)
.................................................................................
 
Anneke en Mambo 03-10-08
Vanmorgen al vroeg opgestaan ,want we wilden om 9 uur lopen ,de zusjes martine en Elmagingen met mij mee naar Anneke ,We hebben een taxi genomen .En bij Anneke eerst koffie gedronken ,en toen gaan wandelen naar de zee ,en langs allerlei huisjes en krotjes .Hele kleine hutjes waar 3 gezinnen heel normaal is .Vlakbij zee was er een begraafplaats ,en anneke vertelde dat het wel een maand kon duren ,voor iemand begraven kon worden Het graf moet nog gemetselt worden ,en er moet geld bij elkaar gebracht worden ,door familie en vrienden ,De graven zijn huisjes boven de grond .ik zal er een foto bij doen .en thuis gekomen had Mambo gekookt voor ons rijst met pompoenen saus ,het was erg lekker .En toen is ze gaan vertellen over haar kerstfeest project.Ze heeft een werkje ,voor de kinderen van het kindje in de stal ,prikken en knippen en kleuren .Ze wil graag een pakje koekjes geven aan de ouders en verzorgers , en de kinderen een ijsje.En dan voor elk gezin een kinder bijbel 1000 stuks. ze verwacht wel 2500 mensen +kinderen ,En ze wil het kerst verhaal vertellen .Een heel programma he .
Dat ik heb gisteravond 2 mijl en vanavond 3 mijl gelopen .En we zijn ook bij ouderen langs geweest ,die mogen elke zaterdag 7 kopjes rijst bij haar ophalen .En daar wil ze voor kerst ook wat mee doen . een klein pakketje maken met een klein beetje koffie en een paar theezakjes en wat suiker met een pakje koekjes .En ook graag een klein boekje er bij.
Ik zal foto,s er bijsturen van de mensen hoe ze wonen .Die twee zitten vol met plannen en ideeen. Hij heeft ook al verschillende water putten gegraven . (bron)
....................................................................................
De laatste vrije dag 5-10-08
toen om 3 uur met Machiel en Ellen en Joke naar Anneke en Mambo.Want Joke had 18 kilo kinderkleding mee terug genomen ,en ook veel kinderwerk spulletjes voor het kerstfeest.
dat was leuk geven ,en ze waren heel blij met alles , vanmiddag kwamen er een stuk of 6 van die jochies binnen het hek ,ook een paar die de blikken autotjes gemaakt hebben ,en die nu bij mijn kleinkinderen op de kast staan ,ik doe er een foto bij . (bron)
 
....................................................................................
Zondag 5 okt   6-10-8
Vanmiddag naar Anneke en Mambu geweest ze wonen in Monrovia. We hebben daar de kinderkleding gebracht die ik meegenomen heb uit Nederland. Ik had deze kleding van Anja en Sonja gekregen.
Anneke werkt in de sloppenwijken en ze doen allerlei projecten. Momenteel zijn ze bezig met een kerstproject, ze willen graag met kerst 1000 Bijbels uitdelen. Voor 1000 gezinnen een Bijbel, Anneke is gestart met Bijbelkringen voor kinderen en op dit moment komen er 2500 kinderen op acht verschillende locaties. Ze doet dit op zaterdag en inmiddels niet meer alleen. Mambu heeft een bedrijfje maar dit levert niet genoeg op om van te leven, maar iedere dag is er toch genoeg.
Ze weet nog niet hoe ze het geld bijelkaar krijgt voor de Bijbels, maar ze gelooft rotsvast dat God erin voorziet. (bron)
......................................................................................
Yo Village:Dorpje waar Mambu geboren is 25-10-08
Vanmorgen vroeg vertrokken met 1 auto vol .met Anneke en Mambu naar yo village. Mambu zijn opa heeft het dorpje gebouwd.En Mambu is er geboren .Het dorpje telt 12 huisjes ,en zo,n 200 mensen inclusief 50 kinderen .Ze wisten dat we kwamen ,dus ze stonden vooraan te wachten op ons .De weg er naar toe was erg slecht ,De motor is wel 10 keer uit gevallen ,dat hij de grote gaten niet meer uit kwam ,En we zijn er ook vaak uitgestapt .om een stukje te lopen .Door de regen ,worden het kleine riviertjes .Maar dat is ook wel lachen , En die jeeps komen overal doorheen .Ze verbouwen in het dorp zelf wat rijst en ananas en kasava.Maar niet genoeg .Marjon ,ook een nederlander ,had heel veel kinderkleding mee ,en knuffels en ook schrijfspullen voor het kleine schooltje ,wat net gebouwd is ,De kinderen wachten ons op met gezang ,en ze leiden ons door het dorpje .En de moeder en zus van Mambu had gekookt voor ons .En toen zijn we gaan uitdelen ,Ze had onderweg ook nog 4 grote zakken rijst gekocht van 50 kilo .Heel mooi om te zien ,hoe dat verdeelt werdt onder de gezinnen.Op de terug weg nog 2 veel kleinere dorpjes , En we hadden ook voor die kinderen nog knuffels ,en voor de vrouwen kettinkjes ,Heel trots stonden ze ,ze wilden gelijk op de foto .En die komen nog wel op de site te staan .Het zijn moslimsdorpjes ,Mambu is van de familie de enige Christen.Maar Anneke heeft vanmiddag voorgestelt om ook daar Kerstfeest te vieren met de kinderen .En kinder bijbels uit te delen.En dat vonden ze geweldig .Het was een geweldige fijne dag met elkaar . (bron)
.................................................................................
Kerst verhaal filmen 18-11-08
Gisteren om 3 uur naar Anneke en Mambu vertrokken ,samen met Ellen en Machiel die zullen gaan filmen .We kwamen bij een heel klein wit kerkje en daar stond Anneke met 16 kinderen en 2 leiders. Zacharias was in de tempel en toen verscheen de ENGEL.En buiten de kerk stonden de andere kinderen biddend te wachten ,en toen vertelde hij dat hij niet kon spreken .En toen zijn we met 3 auto,s vol naar Anneke,s huis gereden ,en daar liep MARIA met een kruik op haar hoofd En de ENGEL verscheen zich aan haar .En toen hebben ze in een timmer hutje Jozef nog gefilmd dat hij een droom kreeg .Dat gebeurde allemaal gisteren .Ellen en Machiel zijn toen naar huis gegaan ,en ik ben gebleven ,Gezellig Geen stromend water en geen licht .De generator was stuk,dus ik kon ook niet bellen .Het was wel warm in bed ,En onder een muskietennet ,Heb ik ook nog nooit gedaan .
En vanmorgen zaten we al weer vroeg op de veranda ,Ik vroeg Anneke wat kan ik voor je doen ,toen zei ze ,we gaan de bijbels bestellen,en even naar de stad ,Ik moest ook nog wat souveniertjes hebben ,Gaat nu zo snel ,dat ik had alles nog niet .goed geslaagt en 2x een cola gedronken in een lokaal zaakje .en vanmiddag om 3 uur weer met 7 kinderen op stap .Naar een plaats waar schapen waren ,en daar 4 herders rond een vuurtje .En daar verscheen ook een ENGEL.Het wordt een hele leuke film ,En ik krijg hem ook ,Leuk om bij ons met kerst op de zondagsschool te laten zien .En toen moe maar voldaan naar boord .En toen was mijn nieuwe ticket aangekomen en heb ik uitgedraait.dat is nu voor elkaar .Ik vlieg om half 10 s,avons .en kom de andere dag s,morgens om 5 uur in Brussel aan .Ik ga zo Wim nog bellen om te vragen hoe het vandaag met mijn moeder gaat .Ik ga stoppen ,en tot morgen . (Bron)
Jenny
Last Updated on Friday, 10 April 2009 21:19
 
«StartPrev12NextEnd»

Page 1 of 2
 

SponsorKliks

Doneer via PayPal